Berklee College of Music, Jan Jarczyk, Paweł Brodowski
W drugiej połowie lat 70. Jan Jarczyk wyjechał na stałe z Polski. Najpierw przebywał w Szwecji, gdzie intensywnie koncertował i pracował jako instrumentalista oraz aranżer. W Sztokholmie występował zarówno jako pianista, jak i puzonista, brał udział w sesjach radiowych, współpracował m.in. z big-bandem Bernta Rosengrena. W tym okresie powstał album To and Fro, nagrany dla wytwórni Helicon. Uczestniczył również w warsztatach jazzowych z udziałem czołowych muzyków europejskich. Był to czas intensywnej aktywności artystycznej, poprzedzający jego wyjazd do Stanów Zjednoczonych w 1979 roku.
W latach 1977–1980 studiował w Berklee College of Music w Bostonie, wybierając klasę puzonu. Decyzja ta wynikała z chęci pogłębienia wiedzy o amerykańskim systemie kształcenia jazzowego, szczególnie w zakresie harmonii, aranżacji i orkiestracji. Mimo wcześniejszego doświadczenia scenicznego i międzynarodowych sukcesów, rozpoczął edukację jako pełnoprawny student.
Równolegle z nauką intensywnie koncertował. Występował w różnych formacjach – od zespołów jazzowych po big-bandy w tradycji swingowej, grał również w klubach i piano-barach. Był to okres wszechstronnej praktyki wykonawczej, obejmującej zarówno ambitne projekty artystyczne, jak i działalność o charakterze komercyjnym.
W tym czasie rozwijał również działalność kompozytorską. Pisał m.in. dla Phil Wilson Big Band; jedna z jego kompozycji – Blenda Lee – została później nagrana w Montrealu.
Od 1980 roku rozpoczął pracę jako wykładowca Berklee College of Music (full-time). Prowadził zajęcia z harmonii, aranżacji i kompozycji. Jego podejście pedagogiczne koncentrowało się na rozumieniu struktury i formy muzycznej, a nie wyłącznie na aspekcie wykonawczym.
Wśród jego studentów znaleźli się późniejsi uznani muzycy sceny jazzowej, m.in. Don McCaslin, Aaron Scott czy Tommy Smith. Równolegle utrzymywał aktywną działalność koncertową, prowadząc własne zespoły i realizując projekty autorskie.
W latach 80. występował z własnymi składami w Chicago, Minneapolis oraz w Waszyngtonie (m.in. koncert na American University). W 1983 roku odbył trasę koncertową po południu Francji, zakończoną występem w rzymskim amfiteatrze w Fréjus. Od tego czasu regularnie prezentował koncerty solowe z autorską muzyką fortepianową oraz projekty z większymi zespołami, w tym z 12-osobową orkiestrą.
Próbował również funkcjonować na scenie nowojorskiej, jednak ostatecznie pozostał w Bostonie, gdzie miał stabilne warunki pracy pedagogicznej i artystycznej.
W 1985 roku przeprowadził się do Montrealu. Decyzja ta miała zarówno wymiar artystyczny, jak i rodzinny. Związał się najpierw z Concordia University, a następnie z McGill University, rozpoczynając nowy etap kariery jako pedagog i kompozytor w kanadyjskim środowisku akademickim.
Okres bostoński (1977–1985) stanowił kluczowy moment transformacji w jego biografii: od europejskiego pianisty i improwizatora do uznanego pedagoga w amerykańskim systemie edukacyjnym oraz twórcy o wyraźnie ukształtowanej, architektonicznej wizji formy muzycznej.
