fot. Tadeusz Tarkowski
Od 1970 roku Jan Jarczyk związał się z Warsztatami Jazzowymi w Chodzieży, gdzie został pierwszym nauczycielem w klasie fortepianu. Już wtedy zaznaczyła się jego silna potrzeba pracy pedagogicznej oraz wpływu na młodsze pokolenie muzyków. W nowym stuleciu powrócił do Chodzieży jako dyrektor artystyczny festiwalu, pełniąc tę funkcję do 2011 roku. Za zasługi dla kultury został odznaczony Orderem Honorowym miasta Chodzież.
Równolegle w latach 1971–1976 regularnie współpracował ze Studiem Jazzowym Polskiego Radia – jedną z najważniejszych instytucji kształtujących profesjonalny obieg jazzu w Polsce.
W pierwszej połowie dekady Jarczyk funkcjonował w ścisłym kręgu czołówki polskiej sceny jazzowej. W latach 1972–1973 był członkiem zespołu Zbigniewa Namysłowskiego. Współpracował także z Tomaszem Stańką, Januszem Muniakiem, Janem „Ptaszynem” Wróblewskim oraz Włodzimierzem Nahornym.
Prowadził własny kwartet w składzie: Jarczyk – Muniak – Suchanek – Bezucha. Zespół ten wystąpił m.in. podczas Jazz Jamboree ’74, gdzie gościnnie zaśpiewała Ewa Bem. Rok później formacja zaprezentowała się na Jazz nad Odrą ’75 i koncertowała również za granicą.
Jan Jarczyk koncertował z Czesławem Niemenem podczas torunee w Finlandii w 1974 roku.
W tym czasie Jarczyk był już postrzegany nie tylko jako wybitny pianista, lecz także jako lider i twórca własnych koncepcji zespołowych.
W 1974 roku koncertował z grupą Czesława Niemena podczas tournée w Finlandii, co potwierdzało jego obecność także w obiegu muzyki popularnej i progresywnej.
Jan Jarczyk nagrywał również sporo muzyki użytkowej (m. in. do "Spotkań z balladą"), występował w skandynawskim Uncle Albin's Band, czy nagrywał gościnnie ze wspomnianym na wstępie Show Bandem.
Lata 70. to również intensywna obecność w mediach. Pianista nagrywał ze Studiem Instrumentalnym pod kierownictwem Piotra Figla, tworzył muzykę do filmu i telewizji, m.in. do cyklicznych „Spotkań z balladą”.
Współpracował z Show Bandem pod kierownictwem Anatola Wojdyny, występował także w skandynawskim Uncle Albin’s Band. Nagrywał dla Polskiego Radia oraz realizował projekty telewizyjne.
Rok 1974 był momentem przełomowym. Jan Jarczyk zdobył Grand Prix w konkursie fortepianowym solo w Lyonie we Francji. Nagroda ta miała znaczenie nie tylko prestiżowe, ale również symboliczne – potwierdzała jego indywidualny język pianistyczny w kontekście międzynarodowym.
W połowie dekady coraz wyraźniej rozwijał działalność kompozytorską. Powstają utwory takie jak „Music for S.” czy „Part I–II”, a także kompozycje na większe składy i projekty o rozbudowanej konstrukcji formalnej.
Jego zainteresowanie architekturą formy, ładem i konstrukcją – o czym sam pisał w ankietach – przekładało się na coraz bardziej przemyślane, strukturalnie rozwinięte kompozycje.
Równolegle tworzył muzykę teatralną (kilkanaście realizacji scenicznych) oraz utwory dla radia i telewizji.
Zimą 1976 roku wziął udział w warsztatach jazzowych „Radost ’76” w Mąchocicach koło Kielc. Wydarzenie to zostało uwiecznione w filmie dokumentalnym „Gramy Standard!” w reżyserii Andrzeja Wasylewskiego.
Był to moment symboliczny – Jarczyk funkcjonował już jako dojrzały artysta, mentor i współtwórca środowiska jazzowego, a nie wyłącznie jako wykonawca.
