fot. Paweł Mazur, Seifert Competition
W pierwszych dekadach XXI wieku Janusz M. Stefański pozostawał jednym z istotnych filarów europejskiej sceny jazzowej. Mimo wieloletniej kariery nie zwalniał tempa – koncertował intensywnie, współpracując z czołowymi muzykami jazzu europejskiego i amerykańskiego.
Kontynuował wieloletnią działalność w Emil Mangelsdorff Quartett, który od końca lat 90. regularnie występował w Holzhausenschlösschen we Frankfurcie – w formule comiesięcznych koncertów, stanowiących stały punkt na mapie jazzowej Hesji. Z czasem do kwartetu dołączył również polski kontrabasista Vitold Rek.
Równolegle występował z takimi artystami, jak: Heinz Sauer, Christof Lauer, Charlie Mariano, Karl Berger, Kenny Werner, Carla Bley, Steve Swallow, Frank Tusa, Rick Rozie, David Friedman, Rashied Ali, Bob Degen, Woody Shaw, Carlos Ward, Miroslav Vitouš, John Tchicai czy David Liebman.
Jego dorobek obejmował około 70 albumów oraz udział w blisko 150 renomowanych festiwalach jazzowych. W 2003 roku został uhonorowany prestiżową nagrodą Hessischer Jazzpreis, potwierdzającą jego pozycję w niemieckim środowisku muzycznym.
Stefański nie rezygnował także z działalności jako lider. Kontynuował projekty wywodzące się z wcześniejszych lat, a od około 2000 roku rozwijał formację Janusz Stefański JazzArt, łączącą muzyków polskich i niemieckich.
W 2009 roku dołączył do międzynarodowej formacji określanej jako International Jazz / Polish Jazz Group, skupiającej m.in. polskich jazzmanów od lat mieszkających za granicą: Jana Jarczyka (Montreal), Andrzeja Olejniczaka (Bilbao), Dariusza Oleszkiewicza (Los Angeles) oraz Zbigniewa Wegehaupta. W latach 2009–2010 zespół odbył tournée po Polsce, Francji, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, podkreślając jego rolę jako artysty łączącego środowiska jazzowe różnych krajów.
Równolegle do działalności koncertowej Stefański kontynuował wieloletnią pracę pedagogiczną. Od 1993 roku był członkiem kadry naukowej Uniwersytetu Johanna Gutenberga w Moguncji, gdzie wykładał perkusję, combo jazzowe oraz teorię rytmu.
W latach 2000–2003 był również wykładowcą Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem.
Działalność dydaktyczna miała dla niego znaczenie fundamentalne. Postrzegał ją jako naturalne przedłużenie drogi artystycznej. W 2009 roku Uniwersytet Johanna Gutenberga w Moguncji nadał mu tytuł profesora honorowego – wyraz uznania dla jego dorobku artystycznego i pedagogicznego.
Był nauczycielem wymagającym, ale inspirującym – potrafił nawiązać kontakt z młodszymi pokoleniami muzyków, przekazując nie tylko wiedzę techniczną, lecz także filozofię jazzu jako przestrzeni wolności i osobistej ekspresji.
Szczególne miejsce w ostatnich latach jego życia zajmowała troska o pamięć o Zbigniewie Seifercie.
W 2010 roku wraz z Anetą Norek założył Fundację im. Zbigniewa Seiferta, której celem stała się promocja twórczości Seiferta oraz wspieranie młodych muzyków.
W latach 2010–2016 był jurorem Międzynarodowego Jazzowego Konkursu Skrzypcowego im. Zbigniewa Seiferta, organizowanego co dwa lata. Udział w pracach jury traktował jako misję – powrót do własnych początków i przekazanie doświadczenia kolejnemu pokoleniu skrzypków jazzowych.
Wywiad z Januszem Stefańskim do London Jazz News.
